Ontdek Marokko

Wie geluk heeft krijgt de rekening....

2010-05-24T15:58:00.000+02:00

Voor mijn internetaansluiting heb ik een fixnummer aangesloten. Van beide diensten betaal ik jaarlijks de rekening. Voor de telefoon betaal ik 125 euro gewoon voor de lijn. Er zitten geen gesprekskosten bij. Ik kan dus niet bellen zonder een toegoedkaart. Maar ik kan wel gebeld worden. Dit jaar ben ik weer netjes op tijd mijn rekening gaan betalen. Bij de balie keek de meneer even in het systeem. Ik betaalde eerste internetskosten vervolgens heb ik de telefoonnota gegevn maar de meneer zei dat volgens het systeem deze al was betaald.
Ik snapte er niks van. Ik zei tegen die meneer; 'sorry, maar ik heb het niet betaald dus kijk aub nog even goed '. Maar de meneer bleef erbij dat het al was betaald. Ik vroeg wie het dan betaald had maar dat kon hij niet zien dus dat wist hij niet. Nou ja dacht ik, betaald is betaald. Thuis vertelde ik dit aan mijn man. Hij zei : 'je bent ook gek door te vragen wie het betaald heeft, het is betaald dus klaar'. Ik zei; 'ja maar we hebben het niet betaald ! ' Hij zei; 'nou ja, het kan gebeuren dat het systeem een fout maakt. Puur geluk voor jou. Wees blij met het cadeau dat het systeem jou geeft deze keer'. Ik zei; 'nou ik hoop dat ze dat vaker doen'.

Twee maanden later, oeps!, ik kan niet meer internetten. Wat is er nou gebeurd, ? Geen verbinding de hele dag. Ik dacht even bellen en mijn toegoedkaart gepakt. Ik probeerde het eerste nummer te draaien maar hoorde : neem aub contact op met onze agent, je hebt de rekening niet betaald ! Wat hoor ik nou ? Ik ben direct naar de winkel gegaan met de 125 euro en verteld over wat er gebeurd was. Oké, die mevrouw wil wel even kijken. Na enkele minuten zei ze; 'ja je bent te laat met betalen dus er komt wel 40 euro boete bij !!!'.
Ik zei: ' wat, ik heb je net verteld wat er gebeurd was, ik heb die dag ook internetkosten betaald. Je collega keek echt goed en zei dat het betaald was. Hij kan natuurlijk geen geld van me aannemen als zijn systeem aangeeft dat de rekening al betaald is. Dit kan gewoon niet'. Ze zei : 'ja mevrouw , ik kan je niet helpen . Wil je nu even betalen of wat wordt het ?'
Tja , ik heb het betaald en dacht wat een bedrog. Ik weet zeker dat ze dit doen om op die manier meer geld binnen te halen. Thuis vertelde ik aan mijn man het verhaal hij zei : 'hoe kunnen ze, dat is puur bedrog! ' Ik zei: ' nee, het is puur geluk zoals je dat noemde maar niet voor ons maar voor hun.....'.
Nou het zal me in ieder geval niet meer overkomen weet ik nu !

groetjes uit Marokko van Khadija !

Familieziek

2010-03-13T12:18:00.003+01:00

Mijn moeder gebruikte vroeger wel eens het woord "familieziek". Als je dat lekkerlijk zou nemen zou dat betekenen dat je ziek van familie zou worden. Haar betekenis echter was heel anders. Wanneer ze iemand familieziek noemde bedoelde ze dat iemand nogal gek was op zijn of haar familie en graag de contacten goed onderhield. Voor haar was dat nog altijd niet erg positief want mijn moeder had niet zoveel op met de familie. En daardoor ben ik haast familieloos. Niet helemaal echt natuurlijk maar zo voelt het wel. Ik heb slechts met enkele familieleden contact en dan ook niet eens dagelijks. Ik ben daar in Nederland lang niet alleen in. De tijd waarin broers, zussen, ooms, tantes, neven en nichten op alle verjaardagsfeesten bij elkaar kwamen is in veel families allang voorbij. Soms wordt dit nog wel eens gecompenseerd met een zogenaamde familiereunie. En daar spreekt iedereen dan uit hoe jammer het eigenlijk is dat je elkaar toch niet wat vaker ziet en de belofte om dat het komende jaar, tot aan de volgende reunie, toch echt anders aan te pakken. In de praktijk komt daar dan weer vaak niks van.

Hoe anders is het toch gesteld met de familiebanden in Marokko. Familie is belangrijk en er kan geen feest of belangrijke gebeurtenis voorbij gaan of je ziet de hele familie. Familie is ook altijd welkom. Op elk tijdstip en ze mogen blijven zolang ze willen. En er wordt heel goed voor ze gezorgd. Alles wordt uit de kast getrokken om de familie zich welkom te laten voelen. Gastvrijheid met een grote G dus. En zit je in de problemen zal je naaste familie altijd proberen je te helpen en doen wat ze kunnen. Daar ben je familie voor.

Als ik Khadija in Marokko bezoek voelt dat als een warm bad. Ik ontmoet dan ook altijd wel enkele familieleden die me allemaal duidelijk maken hoe welkom ik ben. Ik ben dan een beetje jaloers op het hebben van familie en vind mijn gebrek aan familie dan wel een beetje sneu. Khadija zegt dat zij mijn familie is. En hoewel dat natuurlijk niet echt zo is laat ik me dat graag aanleunen. Wie zou er nou geen zus willen als Khadija !

groetjes van Conny

Een droom in duigen.....

2010-03-10T18:10:00.002+01:00

Hamid is een vriend van mijn man. Hij is een jaar of 45 . Hij heeft een gezin met 4 kinderen en was eigenaar en chauffeur van een vrachtwagen. Daar verdiende hij goed mee. Het is wel een zware baan want er geldt maar één regel : geen werk, geen geld !
Hamid hoopte op een betere toekomst met meer zekerheid. En waar kun je dat vinden ? In Spanje; de droom van iedere man /vrouw hier ! Dus heeft hij eindelijk de weg gevonden naar Spanje namelijk via een smokkelaar.
Hij betaalde er 600 euro voor om vervolgens in een bootje te stappen. Een bootje vol lotgenoten die hetzelfde zoeken. Drie dagen zou de reis duren. Hij mocht niks meenemen want het bootje zou geen zware bagage aan kunnen . Bovendien moet je altijd bereid zijn te vluchten als je betrapt wordt. Ik vraag me dan af waar naar toe vluchten als ze midden in de zee betrapt worden ?
Hamid verkocht zijn vrachtwagen om wat geld aan zijn gezin achter te laten en om zelf wat mee te nemen voor de eerste weken dacht hij want hij zal gelijk werk vinden . Hij zag op tegen de reis maar hij had het ervoor over. Een man moet alles proberen en kunnen vindt hij. De werkelijkheid is bitter, Hamid kwam aan en ging bij familie, logeren . Hij merkte al snel dat dat niet te lang mocht gaan duren. Heel anders dan logeren bij familie in Marokko waar niemand je ooit zal laten merken dat ook maar iets teveel is. Hij heeft een aantal vrienden bezocht en om advies gevraagd hoe het verder aan te pakken. Ze adviseerden hem een adres te nemen bij iemand en een advocaat in de arm te nemen om hem bij te staan een verblijfsvergunning te krijgen. De vader van Hamid had ten tijde van de Spaanse kolonie een Spaanse identiteitskaart en blijkbaar kun je op grond daarvan als je langer dan 3 jaar in Spanje woont een verblijfsvergunning krijgen. Zo gezegd zo gedaan en in tussentijd werkte hij op het land onder slechte omstandigheden en zwaar onderbetaald omdat hij natuurlijk geen vergunning had.
Na twee jaar wachten heeft hij het opgegeven mede ook door de crisis die Spanje enorm getroffen heeft. Hij is nu terug met zoveel spijt van alles wat hij kwijt is : zijn vrachtwagen en de twee verloren jaren. Het lijkt voor hem dat er twee jaar van zijn leven tussenuit zijn.
Hamid is een van de vele voorbeelden hier en het ergste is dat je de anderen er niet van kunt overtuigen niet dezelfde weg te nemen. Nee zeggen ze, ik kan het beter, ik moet alleen daar aankomen.
De overheid en de media geven nu veel aandacht aan het fenomeen. Laatst waren er nog een paar tv reportages over gemaakt in Spanje en Italië waar er werd gepraat met jongeren daar en waar hun leefomstandigheden werden gefilmd. Het is echt genant dat te zien, vooral omdat ze ook aangeven dat ze het zo zwaar hebben maar niet durven terug te komen omdat ze al van alles verkocht hebben om daar heen te gaan . Het is gewoon heel triest als je hoort van hun familie dat ze maar geduld moeten hebben en dat ze moeten blijven waar ze zijn. Ze krijgen dus geen steun als ze terug komen. Hamid zei : ik heb mijn oren en mijn ogen gesloten, Ik heb niemand verteld van mijn plan. Hij zegt ook dat hij nu veel kritiek krijgt op zijn terugkeren maar dat zal snel overgaan. Nu moet hij weer opnieuw beginnen . Dat zal zeker niet makkelijk zijn .
Italie heeft een instituut die dat soort mensen helpt, ze geven ze steun bij het plannen van de terugkeer door aanmoedigingsgesprekken. En als ze bereid zijn terug te keren krijgen ze een ticket en worden ze vervoerd naar het vliegveld. Terug in Marokko aangekomen moeten ze naar Rabat waar ze vervolgens van het instituut een bedrag van 1000 euro krijgen om een nieuwe start te maken. Tot nu toe hebben 30 mensen gebruik gemaakt van de dienst . De directeur van het instituut vertelde dat het zo moeilijk is voor die mensen om die stap te zetten, terwijl ze vrijwel allemaal aangeven dat ze het beter hadden in Marokko en graag zouden terugkeren.
Naar Spanje gaan ze met een bootje en naar Italië gaan ze met een gekocht werkcontract . Een contract kost 5500 tot 6000 euro.
Wat mij wel opvalt is dat Nederland absoluut niet in trek is. Dus goed gedaan politiek Den Haag. De deur is heel goed dicht. Houden zo zou ik zeggen want zoals je leest wordt daar veel ellende mee bespaard.

groetjes uit Marokko van Khadija

Onze reizen voor 2010

2010-01-17T15:31:00.003+01:00

Momenteel werkt Joyce aan de site onder andere om de nieuwe data voor de reizen 2010 erop te zetten. Maar ik zet ze lekker alvast hier ook neer.

Planning reizen 2010

19 feb. - 28 feb

19 maart – 28 maart

9 april – 18 april

30 april – 9 mei

21 mei – 30 mei

11 juni – 20 juni

17 sept – 26 sept

15 okt – 24 okt

5 nov – 14 nov

10 dec - 19 dec

Natuurlijk zijn andere data ook mogelijk ! Wij komen graag aan de wensen van onze gasten tegemoet. Vanwege de warmte organiseren we geen reizen in de maanden juli en augustus. En ook tijdens de Ramadan doen we geen reizen. Reizen kunnen al vanaf 2 personen doorgaan ! Zegt het voort, zegt het voort !!

groetjes van Conny

Je kunt het dak op !

2010-01-05T14:33:00.002+01:00

Kerstnacht 2009. Na de hevige sneeuwval in de week daarvoor hebben we kerstnacht doorgebracht met 2 emmertjes in onze slaapkamer. Eentje voor het bed en eentje naast het bed. Waarschijnlijk zijn er wat naden van het mastiek gaan wijken door de zware sneeuw. En toen dat allemaal ging dooien kon het door de kieren heen sijpelen onze slaapkamer in. Een doek in de emmer scheelt aanzienlijk; je hoeft dan niet de hele nacht naar het getik in de emmer te luisteren.
De dagen daarna is Marius gewapend met smeersel en gereedschap het dak opgegaan. Wat fijn trouwens die klusmarkten die gewoon open zijn op tweede kerstdag. En ook nog met korting natuurlijk om de klantjes te lokken. Ik vond het maar niks, Marius zo op het dak. Maar ja, ik heb dan ook nogal last van hoogtevrees. Nu is het afwachten of de aanpak heeft geholpen want inmiddels ligt er weer een pak sneeuw op.
Over daken gesproken; wat doen ze dat met die platte daken in Marokko toch veel handiger. Ieder Marokkaans huis heeft een dakterras bovenop het huis. Niet om lekker op te zonnen want daar houden de meeste Marokkanen helemaal niet van maar gewoon om je was te drogen en eventueel nog wat kippen op te houden. Toen we bij Khadija en Houcin op bezoek waren hebben we wel een keer thee gedronken op hun dakterras. Voor de gelegenheid had Houcin het terras aangekleed met wat stoelen en een tafel. Misschien was dit voor Khadija en Houcin ook wel de allereerste keer met gasten thee drinken op hun eigen dakterras.
Nu is het natuurlijk ook zo dat, zeker in het zuidelijke deel van Marokko, het vaak ook veel te warm is op het dakterras en er van “lekker” zonnen geen sprake kan zijn tenzij je het record zonnesteek oplopen wilt verbreken. Maar ik blijf het handig vinden zo'n terras ter grootte van je huis.

In Griekenland vertelde een gids me eens dat na het bouwen van een huis nog jaren de betonijzers uit het dak blijven steken zodat het lijkt alsof het huis nog verder afgemaakt moet worden. Dit om zo te ontkomen aan de belasting die de bewoners moeten gaan betalen zodra hun huis helemaal af is. Het ziet er niet echt gezellig uit natuurlijk, van die ijzeren staven uit je dak, maar wat maakt het uit als je nog een tijdje kunt ontkomen aan onroerendgoedbelasting En op het dak zitten doen Grieken volgens mij ook niet graag !

Iedereen een goed, gezond en gelukkig 2010 !!

Wegenoorlog

2009-12-09T16:38:00.004+01:00

In Marokko hebben we oorlog. De media noemt het "wegenoorlog".
Volgens de statistieken vallen er 11 doden per dag én 1 gewonde per zeven minuten. De schade loopt in de miljarden dirhams per jaar.
Sinds begin dit jaar zien we ieder dag op het nieuws een lijst met het aantal ongelukken, de doden en gewonden en de materiële schade. Het is heel confronterend. Dit is een middel om mensen meer bewust te maken van de ernst van het probleem. De regering wil hieraan een einde maken en heeft volgens haar een mooi wetsvoorstel gemaakt wat door de tweede kamer met veel moeite goed gekeurd is .Nu moet de eerste kamer er nog over beslissen. In mei en juni dit jaar hebben de chauffeurs voor een week het hele openbaar vervoer plat gelegd. Chauffeurs die hieraan niet mee wilden doen, werden geblokkeerd en zelfs aangevallen. In het noorden is er daardoor een dode gevallen. Door die staking hebben we zelf ook goed gevoeld hoe belangrijk die mensen zijn voor ons. Veel markten gingen niet door, mensen konden niet op hun werk komen enz....De inhoud van het wetsvoorstel is erg hard vinden zij en houd geen rekening met hun omstandigheden..

Voorbeelden uit het wetsvoorstel:
Dood zonder opzet door een verkeersongeluk:
Boete: van 2000 euro tot 8000 euro
Gevangenisstraf: van 6 maanden tot 10 jaar
Extra straffen: bij herhaling het verdubbelen van de straf , intrekken van het rijbewijs en 10 jaar verbod om je rijbewijs opnieuw te halen.
Doorrijden bij rood licht en of stopbord:
Boete van 100 euro tot 180 euro
Gevangenisstraf : van 1 maand tot 2 manden bij herhaling
Extra straffen: bij herhaling 15 dagen tot 6 maanden innemen van de vergunning en verdubbelen van de boete. En zo is er nog een heel lijst van dat soort harde straffen.

Om heel eerlijk te zijn worden zij inderdaad de dupe . Dat zal in eerste instantie de corruptie alleen maar vergroten . En zo integer zijn onze agenten ook weer niet. Dus je moet wel heel aardig tegen ze zijn wil je niet een wraakactie op je bordje krijgen. Laat staan als je echt betrapt wordt; nou dan kom je er niet meer vanaf door een tientje te geven . Nee dan zul je je straf wel met meer moeten afkopen. De meeste van die chauffeurs onderhouden ook een heel gezin en familie. Wat moet er van ze worden als zij een keer betrokken raken bij een van die situaties?
De meeste besproken oorzaken van die ongelukken zijn onder andere , het niet respecteren van de verkeersregels en de slechte wegen.
Wat er wordt vergeten is het systeem van het verkrijgen van een rijbewijs. Ik heb mijn rijbewijs in Nederland gehaald en heb daar twee jaar over gedaan om het te halen. Misschien was het bij mij wel extreem maar goed, ik zakte wel iedere keer voor iets waar ze hier nooit zouden opkomen: “je was onzeker” , “je keek niet over de schouder”, “je was niet vlot” .... ik vond het heel erg omdat ik naar mijn gevoel heel goed reed. De ene keer dat ik het haalde had ik juiste slecht gereden . Ik had er vrede mee om weer te zakken voor de zesde keer maar gelukkig was de examinator soepeler en zag wel dat ik goed kon rijden maar had alleen een beetje pech .

Maar goed, ik ben nu hier en mijn Nederlands rijbewijs is verlopen. Ik begreep dat ik opnieuw examen moest doen om aan een Marokkaanse rijbewijs te komen. Ik gaf me op bij een rijschool . Het telt niet mee dat je een buitenlands rijbewijs hebt dus je moet gewoon alles opnieuw doen. Ik ging een paar keer voor de theorie. De dia’s die je te zien krijgt zijn te idealistisch: nette wegen, nette auto’s , voetgangersoversteekplaatsen enz. Maar de werkelijkheid is anders: wegen zonder witte lijnen waardoor ik niet weet waar ik moet rijden, je wordt ingehaald van links en rechts door fietsers, bromfietsers en ezelkarretjes . Daarnaast zijn er mensen die het vertikken om de stoep te gebruiken . Blijkbaar vinden ze het te smal om met een grote groep op hun gemak te kunnen lopen en soms zelfs te vergaderen. ( staan midden op de weg uitgebreid de nieuwtjes uit te wisselen). Als er al een stoep vrij is want ook die wordt in beslag genomen door winkeliers die het liefst alles wat ze te koop hebben willen presenteren voor hun winkels. Dus heb je duizend ogen nodig en je moet absoluut niets aan je hoofd hebben wil je veilig thuis komen met je auto. Om die redenen rijd ik hier niet. Maar ik wil mijn rijbewijs niet kwijt want ik wil graag wel rijden als ik weer naar Nederland ga. De theorie was makkelijk want de meeste regels zijn hetzelfde als in Nederland. Daarnaast kreeg ik een aantal praktijklessen die voornamelijk bestonden uit een korte rondje door de stad waarna we naar een een plek gingen waar het examen afgenomen wordt. Dit is in een afgelegen wijk . Op een speciaal hiervoor gemaakte rijstrook worden paaltjes geplaatst. Je moet leren : achteruitrijden, fileparkeren, garage in en uit en keren en dat dus dan allemaal rondom die paaltjes. Heb je dat onder de knie dan slaag je .
Je wordt dus niet getoetst in het echte verkeer. Laat je een paaltje vallen of raak je de stoep dan moet je onmiddellijk stoppen en uit de auto stappen want dan ben je gezakt. Na vijftien dagen mag je weer examen doen. Haal je het niet dan moet je opnieuw aanvraag doen. De auto’s staan in de rij en om de beurt gaat een leerling op .De examinator staat buiten toe te kijken . Er zijn ook andere leerlingen en hun familie bij dus zo kan de examinator niets door de vingers zien. Heb je die bijzondere verrichtingen goed dan ben je geslaagd en moet je even wachten tot iedereen is geweest en ga je met 3 andere leerlingen en de examinator een rondje rijden . Dit heeft verder geen invloed meer. Om de beurt rijd je een klein stukje. Dit gebeurd ook in diezelfde wijk waar weinig verkeer is dus de examinator kan dus zo echt niet beoordelen hoe het rijgedrag van iemand is. Dus overheid waar praat je over?
Ik heb mijn rijbewijs gehaald , makkie..... vergeleken met Nederland. Inmiddels heb ik ook weer mijn Nederlandse rijbewijs kunnen verlengen .Via de ambassade kwam ik erachter dat dat gelukkig ook vanuit Marokko mogelijk is !

Groetjes uit Marokko van Khadija

Hamsa, Khamsa, Chamsa, Fatima ...............

2009-11-24T19:19:00.006+01:00

Al op mijn eerste reis door Marokko in 1998 raakte ik gefascineerd door de khamsa hand (spreek uit als “gamsa”) voor velen beter bekend als de hand van Fatima. Onze gids Froukje droeg een prachtig echt zilveren exemplaar dat ze bij één van de vele zilversmeden die Marokko rijk is had gekocht. Een uniek exemplaar dus want daarvan wordt er meestal maar één gemaakt. In Marokko kom je ze werkelijk overal tegen. Uiteraard in de vele souvenirshops waar ze bungelen aan sleutelhangers en goedkope halskettingen maar wie goed zoekt komt zeker ook die prachtige unieke exemplaren tegen zoals Froukje er één had.

Vrijwel alle symbolen in de vorm van een hand symboliseren het geluk. Een open hand staat voor vrede want er is niets in verborgen. De bedoelingen zijn rein. Een open hand is ook het gebaar van bescherming en afweren. Vandaar dat velen de hand als amulet dragen ter bescherming tegen en het afweren van het kwaad. Nog een uitleg van de symbolische betekenis is dat je door het dragen van de hand je het geluk in je hand met je zou kunnen meedragen.

Op latere reizen door landen in Noord-Afrika en het midden oosten kwam ik ze steeds weer tegen in allerlei vormen en maten. Khamsa oftwel “gamsa” zoals je het uitspreekt is het Arabische woord voor vijf. Dat is de meest logische en eenvoudige uitleg waarom de hand een khamsahand wordt genoemd. Het getal vijf zou dan weer staan voor de 5 zuilen van de Islam: de geloofsbelijdenis, het gebed, het geven van aalmoezen, het vasten tijdens de Ramadan en de pelgrimstocht naar Mekka. Zit er in de hand een oog dan is dit het Alziende Oog oftewel het oog van God wat bescherming moet bieden tegen het kwaad. Op mijn eerste reis in door Marokko kwam ik de hand dan ook tegen geschilderd op deuren om zo de bewoners van het huis te beschermen.

Als ik in Marokko ben kijk ik altijd uit naar dat ene allermooiste exemplaar. Zo vond ik bij één van de edelsmeden van Guelmim een prachtig uniek zilver exemplaar wat ik mijn vriendin Ellen cadeau heb gedaan voor haar goede zorgen voor onze poes tijdens mijn verblijf in Marokko. Een andere werkelijk bijzondere hand vond Maryam bij een klein juwelierswinkeltje in Guelmim. Deze was ingelegd met turkoois. Speciaal voor deze hand heb ik een collier ontworpen en gemaakt waar de hand prachtig tot zijn recht komt.
Nu ik een cursus zilversmeden doe ontstond het plan om eens zelf een khamsahand te maken van echt zilver. Het bleek een hele klus want zo eenvoudig is het niet om de hand zo gelijkmatig mogelijk uit te zagen. Ik heb eerst een hand getekend op papier en daarna overgrtrokken op een plaatje zilver. Toen ben ik gaan zagen. Het meest lastige was het om de binnenhand uit te zagen met al die priegelige hoekjes. Na het zagen had ik dan ook nog heel wat vijl- en schuurwerk. Daarna heb ik de hand gehamerd en gepolijst en was ik er eigenlijk heel tevreden over !

groetjes,

Conny

Zoals het klokje thuis tikt............

2009-11-16T14:30:00.003+01:00

Op vrijdagmorgen om 10.00 uur werd ik gebeld door de secretaris generaal van de gemeente . Hij heeft een uitnodiging bestemd voor mij ontvangen van de vereniging Anagil (palmbomen) waaruit blijkt dat ik ben uitgenodigd als wethouder van sociale zaken cultuur en sport om de jaarlijkse bijeenkomst van Dichters bij te wonen. Deze bijeenkomst duurt 3 dagen en start nog dezelfde dag. Nogal laat vind ik maar ja, zo druk heb ik het nu ook weer niet op dit moment dus het geeft niet. Bovendien houd ik erg van poëzie dus wil ik er graag naar toe. Natuurlijk zeur ik nog wel even over het feit dat ik zo laat de uitnodiging krijg want je moet nooit laten merken dat je het niet druk hebt want voor je het weet stuurt de burgemeester je naar alle bijeenkomsten waar hij zelf geen tijd of zin in heeft.

Mijn zwager Rachid die raadslid is besloot om met mij mee te gaan naar de bijeenkomst die om 18.00 uur zou beginnen. Ik vond 18.00 uur wel een vreemde tijd omdat dit de gebedstijd is. “Houden ze daar dan geen rekening mee” vroeg ik aan Rachid. “als we iets organiseerden in Nederland hielden we daar altijd rekening mee zodat dat geen belemmering voor mensen zou vormen om te komen”. Rachid was hierover stomverbaasd en had moeite dit te geloven ! Nu wilde ik zelf graag nog even bidden maar was bang dat we te laat zouden komen. Rachid lachte me uit en zei; “we komen niet te laat, we zullen juist heel vroeg zijn, let maar op. Je hebt dus tijd genoeg”.

Daar aangekomen om 18.30 uur werden we welkom geheten door de voorzitter van de organiserende vereniging. Hij was zeer vereerd dat wij waren gekomen omdat veel genodigden het hadden laten afweten. Deze bijeenkomst viel namelijk samen met een andere belangrijke gebeurtenis; de herdenking van de groene mars ter bevrijding van de Sahara op 6 november 1975 waar de koning jaarlijks een toespraak houdt.
We waren zoals Rachid al had voorspeld aan de vroege kant maar ik heb nog steeds moeite met omschakelen. In Nederland hield ik me altijd heel strikt aan de afspraken en hier gaat dat toch een beetje anders. Ik moet leren functioneren in een cultuur waar men zegt : bhal 5 uur bhal 6 uur ( 5 uur is hetzelfde als 6 uur ). Dat valt niet mee want ik zelf houd ik er ook meer van om te houden aan afspraken. Voor de duidelijkheid vraag ik dan ook aan de voorzitter hoe laat het afgelopen zal zijn. “Rond 21.00 uur”, zegt hij.

We werden begeleid naar binnen waar we voorin op aparte stoelen mogen plaatsnemen . Maar waar zijn de dichters, deelnemers en gasten? Er zijn nog maar stuk of 10 mensen aanwezig. Ook de organisatoren zijn nog bezig met het één en andere te regelen. “En jij dacht dat je laat was” zei Rachid nog. Ja dus en het ergste vind ik nog dat de organisatoren nog niet klaar zijn om te beginnen. Maar ja, Bhal bhal hè ! Een van de organisatoren kwam nog even excuses maken maar je kunt dan ook niet eerlijk zeggen wat je denkt. Dus gewoon lachen en zeggen mashi moshkil ( geen probleem) . Rond 19.30 uur gaat het dan eindelijk van start. In het woord vooraf worden Rachid en ik nog een paar keer genoemd waarin we uitgebreid worden bedankt voor onze aanwezigheid. Dan mogen eindelijk de dichters het podium op om voor te dragen uit eigen werk. Sommigen bekend en sommigen nog onbekend. Niet alle dichters hebben ook al een bundel kunnen uitgeven. Meestal is het gebrek aan financiële middelen daarvan de oorzaak. De gedichten gaan over de meest uiteenlopende onderwerpen en de voordrachten zijn erg mooi afgewisseld met muziek. Maar ja, het zijn 10 dichters en allemaal nemen ze de tijd. En natuurlijk hun kans ! Hoewel ik het allemaal even prachtig vind is het ook wel erg uitputtend en duurt het maar voort. Het was natuurlijk al lang 21.00 uur geweest maar als gezicht van de gemeente kun je natuurlijk niet zomaar opstappen. ( geen punt hoor:bhal bhal....) En om 23.20 uur, nadat ik nog even commentaar had moeten geven voor televisie konden we dan eindelijk naar huis. De voorzitter smeekt me nog om absoluut niet de volgende bijeenkomst de volgende dag te vergeten om 16.00 uur. “Hoe laat is die afgelopen?” vraag ik, Hij lacht en zegt “18.00 uur, echt”. Ik beloof te komen maar zeg er wel gelijk bij dat ik maar kan tot 18.00 uur.

Op zaterdag stapte ik keurig op tijd het hotel binnen waar deze de volgende bijeenkomst zou worden gehouden. Ze hebben daar een zaal gehuurd waar veel jongeren aanwezig zijn die hebben meegedaan aan een wedstrijd voor poëzie. Wederom wordt er veel voorgelezen en voorgedragen en blijft het maar duren. Omdat het einde niet in zicht leek te komen stapte ik toch maar op 18.00 uur op op de voet gevolgd door de voorzitter die me liet beloven ook de volgende dag aanwezig te zullen zijn. “Om 18.00 uur begint het en het duur tot 21.00 uur, zei hij. Ik lach en vraag: “Zeker weten?”. Maar volgens hem kon dat niet mis want veel genodigden zouden nog ver moeten reizen om terug thuis te komen.

Nou mij kun je niet meer overtuigen van de Marokkaanse klok. Het is net of dat de klok hier altijd achter loopt of dat er niemand klok kan kijken ! Dus op zondag bedenk ik me dat zelfs een ezel zich niet tweemaal aan dezelfde steen stoot dus ik besluit een uurtje later te gaan. Oeps ! Als ik binnenstap zijn ze al begonnen. Pas ik me een keer aan en krijg ik dit. Maar niemand staat er raar van te kijken; geen punt, bhal bhal en zo is het ! Ik besluit om maar achterin te gaan zitten want ik wil niet storen en opvallen maar nee, de voorzitter komt naar me toe en begeleid me naar voren. Als wethouder moet je stoel comfortabel zijn en een plaatje achterin is zeker niet goed genoeg. Weer een lesje geleerd !

Na weer een lange zit mocht ik samen met andere vertegenwoordigers prijzen uitreiken aan de deelnemende dichters. Tussendoor werden nog veel gedichten voorgelezen afgewisseld met een muziekje, een praatje...... en het ging eindeloos door. Andere genodigde vertegenwoordigers wilden ook graag naar huis maar telkens werd ons medegedeeld dat het nog slechts 10 minuten zou duren. Inmiddels weet ik het; 10 minuten duren in Marokko een uur. Het is dus gewoon een kwestie van de tijd anders interpreteren; bhal bhal en zo is het !

Groetjes uit Marokko van Khadija

Even voorstellen........

2009-11-09T12:30:00.000+01:00

Hallo, wij zijn Khadija Oudkhoul en Conny Bazen. Twee vriendinnen. Khadija woont in het uiterste zuiden van Marokko en Conny woont in het Brabantse Bergen op Zoom. Als collega's zijn wij lang geleden werkzaam geweest in het welzijnswerk van Bergen op Zoom en nu organiseren wij samen "ontdekkingsreizen" naar het uiterste zuiden van Marokko waar je nog echt kennis kunt maken met het authentieke Marokko. In onze weblog zullen wij regelmatig verslag doen van ons leven; Khadija over haar leven in de Saharastad Guelmim en Conny over haar leven in Bergen op Zoom. Wil je meer weten over onze reizen? Neem dan eens een kijkje op onze website: http://www.guelmimreizen.nl/

groetjes van Khadija en Conny